Wyszukiwanie - ngo.pl

26 lutego Fundacja im. Doktora Piotra Janaszka będzie świętować 17. urodziny! Z niewielkiej organizacji, która w 2004 r. nie miała funduszy, ani nawet kąta do pracy, wyrosła na organizację, która regularną opieką otacza ponad 200 osób z niepełnosprawnością, przygotowuje je do niezależnego życia i buduje świat, w którym nie czują się ciężarem, pracują, mają swoje pasje, decydują o sobie i są szczęśliwe.

W Święto Jana, przed Nocą Świętojańską w Osadzie Janaszkowo spotkali się Przyjaciele Osady, dzięki którym Fundacja imienia Doktora Piotra Janaszka PODAJ DALEJ, wykonała prace remontowe w pierwszej części budynku. Jest to przyziemie, w którym znajduje się nowoczesna część rehabilitacyjna.

Konin, sobota 7 marca. Z drżeniem serca oczekiwaliśmy gości zaproszonych na wydarzenie kulturalne pod hasłem „7 grzechów głównych osób pełnosprawnych”. To był deszczowy dzień, który obfitował w niepokojące doniesienia na temat zagrożenia epidemicznego. Baliśmy się, że frekwencja będzie mała… Tymczasem na wernisaż przybyło kilkadziesiąt osób zainteresowanych życiem kulturalnym Konina, jak również przyjaciele i znajomi autorek, współpracownicy i podopieczni Fundacji PODAJ DALEJ, a także grupa osób głuchych, dla których spotkanie tłumaczyła na język migowy Karina Akseńczuk.

Wypadek i utrata sprawności oznacza nierzadko konieczność rozpoczęcia nowego życia na wózku. Osobom, które znalazły się w takiej sytuacji, od blisko osiemnastu lat pomaga Fundacja im. Doktora Piotra Janaszka PODAJ DALEJ, którą Zuzanna Janaszek-Maciaszek kieruje wraz z Karolem Włodarczykiem oraz siostrą – Olgą Janaszek-Serafin. W tym roku Zuzanna otrzymała Nagrodę Specjalną im. Piotra Pawłowskiego w konkursie „Dla Dobra Wspólnego”.

Kiedy Jacek zaczął chodzić, jakby był pijany… Najpierw myśleliśmy z mężem, że to przez narkozy nasz syn jest słabszy, bardziej wiotki i rozwija się wolniej niż inne niemowlęta. Bo w kilka tygodni po narodzinach Jacek przeszedł operację uwięźniętej przepukliny. Niedługo potem zabieg trzeba było powtórzyć. W ciągu pierwszego roku życia Jacek był więc dwukrotnie poddawany znieczuleniu ogólnemu. Ale gdy syn skończył roczek i nadal nie potrafił sam wstać na nogi, zaczęliśmy szukać innych przyczyn – wspomina Izabela Kurowska z Konina.

Pamiętam tę gorzką myśl do dziś. Pojawiała się w mojej głowie za każdym razem, gdy rodzice zdrowych dzieci przyglądali się z mniej lub bardziej skrywaną ciekawością wykręconym rękom mojej córki i jej ślinie, której ona nie zawsze zdążyła połknąć, albo ja zetrzeć z jej buzi. Myślałam wtedy: Co wy wiecie o opiece nad niepełnosprawnym dzieckiem? – wspomina Małgorzata Maciejewska z Konina.

Witajcie, mam na imię Mariola i jestem Mamą–Babcią Eryka – Cudownego Chłopaka z zespołem Treachera Collinsa, który bardzo potrzebuje Osady Janaszkowo. Tak, wiem jak to brzmi – prawie co słowo to zagadka. Odkrywam je więc przed Wami wszystkie, choć – wybaczcie – zacznę od końca.

Z wypadku, który wydarzył się w lutym 2020 r. pamiętam tylko ból, gdy moje ciało zderzyło się z ziemią, a potem... obudziłam się w szpitalu. Tyle że to „potem”, to było już… tydzień później – wspomina Karolina Bronowicz, 33-latka z Białegostoku.

„Mogłeś nie wyprzedzać”, burknął mój syn Kacper w odpowiedzi na pytanie, dlaczego nie chciał ze mną rozmawiać, gdy po wypadku leżałem na oddziale intensywnej opieki medycznej (OIOM). Przyznacie – odpowiedź rezolutna i gorzka jak na sześciolatka, którym był w 2015 roku. A ja?

Zaczęło się od tego, że kupiłem motocykl…

„Czemu Pani płacze?”, zapytał ktoś serdecznym tonem, a gdy moja Mama podniosła głowę, zobaczyła pochyloną nad sobą postać mężczyzny w lekarskim kitlu i jego twarz przyozdobioną okularami. Był 1978 rok, miałam wtedy 3 latka i czekałam na Mamę, leżąc w łóżku na oddziale dziecięcym w szpitalu w naszym rodzinnym Koninie. A Mama właśnie dowiedziała się, że kość udową mojej lewej nogi zaatakował złośliwy nowotwór i aby powstrzymać chorobę, to nogę trzeba amputować. Lekarzem, który zainteresował się dlaczego Mama siedzi sama na szpitalnym korytarzu i zalewa się łzami był Doktor Piotr Janaszek, specjalista ortopedii i rehabilitacji.

– A po co pani to dziecko…? Przecież pani i tak ciężko – westchnęła boleściwie pewna starsza pani w autobusie, gdy już sobie dokładnie obejrzała mój ciążowy brzuszek, wózek inwalidzki i siatki z zakupami. – A to nie jest pani sprawa. Życzę pani miłego dnia – odpowiedziałam krótko.